Σήμερα γιορτάζουμε την ποίηση που εδώ κι αιώνες κοιτάζει προς τον ουρανό.
Εκεί που ξεκινούν και τα δικά μας ταξίδια.
Ας μην το κρύβουμε διψάμε για ουρανό.
Η ποίηση είναι μια έναστρη νύχτα που μας κοιτάζει από ψηλά.
Λένε πως οι ποιητές είναι παιδιά. Όχι!
Τα παιδιά είναι ποιητές!
Σκέψου μια μαγική βαλίτσα που φυλάς μέσα τα πράγματα που αισθάνεσαι, που βλέπεις, που νιώθεις, κι εκεί γίνονται λέξεις, ικανές να εκφράσουν αυτά που ονειρεύεσαι… Λέξεις γεμάτες φως. Ένας ήχος ή φωνή από την καρδιά ενός κοχυλιού. Είναι η μουσική και ο ρυθμός που βγαίνει από τον λόγο.
Πρωτοστάτησαν οι ποιητές !
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
”Το δρόμο πλάι στη θάλασσα περπάτησα που κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα”
”Λάμπουνε γύρω τα βουνά ,τα χέρια μου βγάζουν φωτιά”
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
”Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό
τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν.”
”Ανεβήκαμε στα φτερά των χελιδονιών για να κόψουμε λουλούδια από τον ουρανό.”
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
”Της μυγδαλιάς σου το κλωνάρι δροσολουστό μες το ποτήρι”
”Είμαι του ήλιου η θυγατέρα,η πιο απ’ όλες χαϊδευτή.”
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
”Κι όταν τη νύχτα κοιτάζεις τον ουρανό ακούω τ’ αστέρι που πλέει μες το βλέμμα σου”
”μαζεύω τα πεσμένα στάχυα να σου στείλω λίγο ψωμί”
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
”Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.”
”Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει να είσαι υπερήφανος κι ευτυχισμένος”
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
”Εφούσκωνε τ’ αέρι λευκότατα πανιά ωσάν το περιστέρι που απλώνει τα φτερά”
”Το χάραμα επήρα του Ήλιου το δρόμο κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στον ώμο”
Ακολούθησαν οι μαθητές με τις ποιητικές δράσεις τους γεμάτες χρώματα, όνειρα και φύση..
”σύννεφο τριαντάφυλλο, σύννεφο αμαξόπουλο”
